سلام...بلخره اومدم

سلام...بلخره اومدم
پارت۲۷♡(قهرمان من)

همینطوری که داشت تو افکار منفیش غرق میشد توی کوچه پس کوچه ها در حال تلو تلو خوردن بود و افتاد زمین روی زمین نشست و تکیه داد به یه دیوار و سرش رو بین پاهاش هاش قایم کرد و گریه کرد. تا اینکه صدای قدم های آشنایی اومد...
میدوریا:کاچان...
باکوگو سریع سرش رو اورد بالا و دید که میدوریا بالا سرش خم شده و بهش نگاه میکنه. باکوگو فقط بهش نگاه میکنه و چیزی نمیگه. میدوریا بیشتر خم‌ میشه و میشینه و سر باکوگو رو نوازش میکنه. میدوریا با قیافه نگران به باکوگو نگاه میکنه.
باکوگو:اینجا...چیکار میکنی.
میدوریا:حالت...خوبه؟
میدوریا صورت باکوگو رو نوازش میکنه و با انگشت شصتش اشک هاشو پاک میکنه. باکوگو دستش رو محکم میگیره و از صورتش جدا میکنه.
باکوگو*صدای نگران*:کی بهت گفت که بیای.
میدوریا:کسی نگفت...من خودم اومدم.
باکوگو:همین الان از اینجا برو.
میدوریا:نمیرم.
باکوگو(داد):از اینجا برو.
میدوریا باکوگو رو محکم بغل کرد.
میدوریا:گفتم نمیرم.
باکوگو سعی میکنه از بغلش دراد ولی میدوریا اون رو محکمتر بغل میکنه.
باکوگو(داد):ولم کن نفله.
میدوریا:ولت نمیکنم.
باکوگو همونجوری میمونه و سرش رو توی شونه های میدوریا قایم میکنه و چیزی نمیگه. میدوریا کمر باکوگو رو نوازش میکنه. و اونا چند دقیقه همینجوری میمونن. و باکوگو بدون صدا گریش گرفت. میدوریا متوجه خیس شدن شونه اش شد.
میدوریا:کاچان
باکوگو:...
میدوریا محکمتر بغلش میکنه.
میدوریا:تقصیر تو نیست.
باکوگو(صدای خیلی آروم):تو از کجا میدونی...
میدوریا:کاچان...تقصیر تو نیست تو که از آینده خبر نداشتی.
باکوگو با بغض:ولی اون...نباید...میمرد...
میدوریا:...
باکوگو خودش رو از بغل میدوریا جدا میکنه و با انفجار پرواز میکنه.
میدوریا(داد):صبرر کننن کااچااانننن
باکوگو با سرعت از اونجا دور میشه.
میدوریا:ک. کاچان...
(توی ذهن میدوریا:یعنی کجا میره؟نکنه میخواد بلایی سر خودش بیاره! باید پیداش کنم)
باکوگو با سرعت به سمت خوابگاه میره و توی اتاق خودش رو حبس میکنه. میدوریا بعد از ساعت ها گشتن مکان های مختلف به خوابگاه میره و سریع به اتاق باکوگو میرسه.
*در میزنه* کاچان...؟