.

.
زمان رابایدنگه داشت
برای لحظه ای که لبریز توست
ومن هنوز تمامش را ننوشیده ام
زمان رابایدنگه داشت
برای مکث در شیدایی نگاهت
و آشوب پرهیاهوی آغوشت
تاشعرچشم توراتمام کنم
زمان رابایدنگه داشت
وذوب دربودنت شد
آنقدرشفاف، آنقدرزلال
که گویی درهم آمیخته ای ازلی وابدی ست
وهیچ مرزی قادر به جدایی اش نیست
زمان رابایدنگه داشت وشعری سرود
شعری به بلندی دوست داشتنت
وبه وسعت زمان
که هر چقدربگذرد
باز برای سرودنت فرصت باشد
اری زمان رابایدنگه داشت
ونفسی تازه کرد
برای دوباره عاشق شدن
برای دوباره به پای تو مردن
برای یک عمر داشتنت
زمان را برای پیوسته بوسیدن