خدا را دیده ای آیا؟

خدا را دیده ای آیا؟


تو آیا دیده ای وقتی شبی تاریک


میان بودن و نابودن امید فردائی



هراسی می رباید خواب از چشمت



کسی ،خورشید و صبح و نور را در باور روح تو می خواند



و هنگامی که ترسی گنگ می گوید؛



رها گردیده ، تنهایی و شب تاریکی اش را،



بر نگاه خسته می مالد طلوع روشن نوری



به پلکت ، آیه های صبح می خواند



کلام گرم محبوبی کمی نزدیک تر از یک رگ گردن،



به گوشت با نوای عشق می گوید:



غریب این زمین خاکی ام ،



تنها نمی مانی . .



تو آیا دیده ای وقتی خطائی می کنی اما،



ته قلبت پشیمانی



و می خواهی از آن راهی که رفتی ، باز گردی



نمی دانی که در را بسته او یا نه؟



یکی با اولین کوبه، به در ، آهسته می گوید:



بیا ای رفته، صد بار آمده ، باز آ



که من در را نبستم، منتظر بودم که بر گردی .



خدا را دیده ای آیا؟