آدم که دیوار نیست که هر روزش

آدم که دیوار نیست که هر روزش
با جایِ خالیِ کسی پُر شود و دَم نزند ...
رهایش که کنی از حدش که بگذرد
صدایی که نباشد
گوشی که نشنود
چشمی که نبیند
آغوشی که نباشد، تمام می شود ...
ساده و آرام دستِ دلش را می گیرد
و تا تَـهِ دنیا دردهایش را
قدم می زند ....