ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﻘﻒ ﺗﺮﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ

ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﻘﻒ ﺗﺮﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﭼﻮ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺧﻤﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﻦ ﺗﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ، ﭘﺮﯼ ﺑﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ
ﺳﺮ ﺯﯾﺮ ﭘﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﻣﺰﺍﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺛﯿﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﯾﻢ
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻟﯿﻦ ﺩﻝ ﻣﺮﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻩ ﯼ ﻣﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺧﻨﺠﺮ ﯾﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻩ ﯼ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﻣﺮﺍ ﺩﯾﺪ
ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺩﻝ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﺻﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻭﻟﯽ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻓﺮﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ
‏« ﻗﯿﺼﺮ ﺍﻣﯿﻦ ﭘﻮﺭ