اغلب به جای روسری چفیه می بست و کفش کتانی می پوشید.یک بار

اغلب به جای روسری چفیه می بست و کفش کتانی می پوشید.یک بار البومش را باز کرده و پرسیده بود کدام یک از عکس هایم برای مزارم خوب است. دوستش خندیده و گفته بود : اولا عکس شهدا را سرمزارشان میگذارند. مگر تو شهیدی؟ دوما تو دختری ؛ دختر را چه به شهید شدن؟ ایران اخم کرده بود که نمی خواهم در بستر بمیرم.و دوستش عکسی را که ایران با چفیه و به قول خودشان با روسری فلسطینی انداخته بود انتخاب کرد.
شیفته امام بود و چه شعرها که برایش می سرود . از امام که صحبت میکرد به وجد می آمد و حتی اشکش سرازیر می شد. صدای اذان که در مدرسه می پیچید یکی از اولین کسانی که برای نماز می رفت ؛ ایران بود.. اهل نماز اول وقت بود و با آن سن و سال بیشتر شب ها نماز شب می خواند .
مادرش می گوید: مدتی بود هنگامی که آب به صورتش میزد اذیت میشد .برای همین مدتی نتوانست وضو بگیرد . مقداری خاک تیمم به خانه آورد . قسمتی از خاک را الک کرد و داخل کمدش گذاشت . علت را که پرسیدم گفت : مامان؛ اگر لیاقت شهادت داشتم توی این خاک برایم سبزه بکارید و روی سنگ مزارم بگذارید .از حرفش جا خوردم . اما طولی نکشید که ایران من در بمباران دبیرستان زینبیه به آرزویش رسید .به وصیتش عمل کردم و در همان خاک سبزه کاشتم و روی قبرش گذاشتم . تا چهل روز آن تکه خاک سبز سبز بود .
تاریخ تولد: 20 تیر 1345
تاریخ شهادت: 12 بهمن 1365
#شهیده_ایران_قربانی

منبع شبکه اطلاع رسانی راه دانا