بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت ششم :
من پسر اولین کسی هستم از مؤمنین که دعوت خدا و پیامبر را پذیرفت؛من پسر اول سبقت گیرنده‌ ای در ایمان وشکننده کمر متجاوزان و از میان برنده مشرکانم، من فرزند آنم که به مثابه تیری از تیرهای خدا برای منافقان و زبان حکمت عباد خداوند و یاری کننده دین خدا و ولی امر او، و بوستان حکمت خدا و حامل علم الهی بود.
همسفر با کاروان - مردم برای تماشای کاروان اسراء، در کوچه‌ها و پشت‌ بام‌ها جمع شده بودند. هنگام ورود کاروان، یکی پرسید: شما از كدامين اسيرانيد؟ پاسخ دادند: نَحْنُ اسارى‏ آلِ مُحَمَّدٍ؛ ما اسيران از خاندان محمديم! - همه سرازیر شدند و گریه‌کنان، به سر و صورت می‌زدند؛ و امام سجاد علیه السلام، با دیدن این صحنه فرمودند: اتَنُوحُونَ وَ تَبْكُونَ مِنْ اجْلِنا، فَمَنِ الَّذي قَتَلَنا؟! - آيا براى ما نوحه و گريه مى‌كنيد، پس چه كسى ما را كشته است؟!(ملهوف( لهوف)؛ص 189- 192)
این فرمایش جگرسوز، اما بسیار ژرف و حکیمانۀ حضرت امام سجاد علیه السلام، پرسشی از همگان و درس و عبرتی برای تمامی نسل‌ها در تمامی اعصار می‌باشد.
بسیارند که کسانی که از کِشتۀ خویش افسوس می‌خورند و بر کُشتۀ خویش می‌گریند! بسیارند مسلمانانی که زیر پرچم - لا إله الّا الله و الله اکبر، یا خود جنایتکارند و یا از آنها حمایت می‌کنند! و حتی بسیارند شیعیانی که یک سال در صف یزیدیان قرار می‌گیرند، برای ابن‌زیادها، شمرها و خولی‌های زمان، کف و سوت می‌زنند، و چند روزی نیز در مصائب سیدالشهداء امام حسین علیه السلام و خاندان و یارانش در کربلا و عاشورا، عزاداری و گریه می‌کنند!(پایان)