بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
یکی شدن مخلوق با خالق، و انسان با خداوند متعال، با آیات توحیدی و نیز ابدی بودن بهشت، منافات دارد.
پیشنهاد نخستین این است که عرفان را به عرفا واگذاریم و خودمان به ارتقاء سطح دانش و شناخت در اصول عقاید، انجام واجبات و ترک محرمات بپردازیم.
مگر می‌شود کسی که معلومات بسیار اندکی در ادبیات فارسی دارد، به تفسیر بوستان و گلستان بپردازد؛ یا کسی که هنوز چهار عمل اصلی را بلد نیست، به حلّ مشکل‌ترین مسائل حساب و ریاضی بپردازد؟! پس چرا عده‌ای، در حالی که شناخت چندانی به توحید و معاد، اسلام و قرآن مجید، و امر ولایت إلهی ندارند، و چه بسا واجبات و محرمات اولیه را نیز درست رعایت نمی‌کنند، به سراغ عرفان و عرفا می‌روند؟!
امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام فرمودند: إنَّكُم إلَى العَمَلِ بِما عَلِمتُم أحوَجُ مِنكُم إلى تَعَلُّمِ ما لَم تَكونوا تَعلَمونَ - شما به عمل كردن آنچه می دانيد نيازمندتريد تا آموختن آنچه نمى‌ دانيد.(غرر الحكم‌: 3826)
اگر چه این رویکرد نادرست به عرفان از اشتیاق است، اما سبب می‌شود تا عده‌ای سوء استفاده کنند و به ویژه در فضای مجازی، تحت عنوان مباحث عرفانی، هر چیزی بگویند و از خودشان ذکر نیز بدهند؛ و مشتاق ناآگاه و بی‌ بصیرت را به انحرافی بسیار دور بکشانند!
عرفان از معرفت گرفته شده که یعنی شناخت. خداوند متعال فرمود :
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - به زودی به سرعت، نشانه‏‌های خود را در افق‌ها و در درون جانشان به آنها نشان می‏دهيم تا آشكار گردد كه او حق است، آيا كافی نيست كه او بر همه چيز شاهد و گواه است.(سوره فصلت آیه 53)
آیا ما هیچ تلاشی نموده‌ایم تا نشانه‌ های حق تعالی را در افق‌ های عقلی، فطری، علمی، جهان طبیعت و در وجود خودمان ببینیم، تا به هر سو بنگریم، او را ببینیم؟! مگر نفرمود: وَلِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ -مشرق و مغرب از آن خدا است و به هر سو رو كنيد، خدا آنجا است، خداوند بی‌نياز و دانا است.(سوره بقره آیه 115)
پس چرا ما او را نمی‌بینیم و در لابلای کتاب‌ها و اصطلاحات به دنبال او می‌گردیم؟! به قول حافظ: بی‌دلی در همه‌احوال خدا با او بود - او نمی‌ دیدش و از دور خدارا می‌کرد!(ادامه دارد...)