در جنونی تازه لیلا را کشید و زود رفت

در جنونی تازه لیلا را کشید و زود رفت

دست بر تنهایی صحرا کشید و زود رفت

آدم از لبخند معصومش به اعلا می رسید

سیب بر پیراهن حوا کشید و زود رفت

عشق در می زد، کسی در باورم بیدار شد

دست غم، خط بر شب رویا کشید و زود رفت

او که چشمانش، بهاری تازه را می آفرید

نقش غم بر  گنبد مینا کشید و زود رفت

ساحل دلتنگی ام را شست با چشمان تر

موج بر آرامش دریا کشید و زود رفت

رد پای ماه را در خواب هایم جا گذاشت

در شبم سیاره ای تنها کشید و زود رفت

او که قلبش را به دستان خیالم داده بود

دست از شیدایی ام، اما کشید و زود رفت...
🌸☘