ای ساربان

*** ای ساربان 1 ***

به هوش ای ساربان , بیمار داری .
عبید و عابدی تبدار داری .

زِ جور و ظلم و استبدادِ دوران .
یتیمی بی پناه و زار داری .

بسی ماتمزده , از چرخِ گردون .
به سویِ کوچه و بازار داری .

نظرکن که نوامیسِ بشر را .
بدون از معجر و دستار داری .

یکی محنت نصیب و دل شکسته .
زِ دیوار و در و مسمار داری .

یکی سنگِ صبور و شیرِ نسوان .
از این چرخِ فلک بیزار داری .

سه ساله کودکی , گریان و نالان .
در این اوضاعِ ناهموار داری .

به بامِ نیزه هایِ کاروانت .
بسی دلداه و دلدار داری .

به رویِ ناقه هایِ عور و عریان .
گروهی بی کس و بی یار داری .

اگر چه اندر این تلّ دلازار .
تو حکّامی. جنایتکار داری .

مکن تندی تو با این خسته جانان .
اگر خوفی از آن دادار داری .............
=============================
ادامه دارد.......
شاعر= عبدالعظیم عربی از ماهشهر
و سربندر