♥╣[لمس ممنوعه]╠♥
♥╣[لمس ممنوعه]╠♥
ᕙ[･part 131･]ᕗ
باز صدای در...اینبار به خودم زحمت برگشتن ندادم که دستی روی شونه ام قرار گرفت. اروم سرم رو چرخوندم
مامان به صورت بی روح و خیس از اشکم خیره شد.
با بغض و پردرد گفتم : خواهش میکنم هیچی نگو مامان.. خواهش
میکنم...
اشکش جاری شد.محکم خودمو تو بغلش انداختم و با صدای بلند زدم زیر گریه خیلی بلند پردرد
توان متوقف کردن گریه ام رو نداشتم
نفسام بین گریه های بلندم مقطع و بریده بریده شده بود.
مامان هم پا به پام و بلند گریه کرد.
نه...درست نیست. نباید انقدر اذیتشون کنم.
سریع خودم رو از اغوشش بیرون کشیدم و بهش پشت کردم و
صورتم رو بین دستام پوشوندم و گفتم : داره دیر میشه..
سریع رفتم سمت لباس عروس سفید و زیبای روی تخت.
نه..حق ندارم بپوشمش.بختم برعکس لباسم سفید نیست.
لباس سفید عروس رو داخل صندوقچه های لباسم که گوشه اتاق بود گذاشتم و لباس آبی رنگی بیرون کشیدم
مامان : اینو میپوشی؟ پس لباس
خودش ادامه نداد. نگاش کردم و سر تکون دادم. مامانم چیزی نگفت.
لباس رو پوشیدم و تو اینه به خودم نگاه کردم
گریه زاری تمومه... باید محکم باشم.
محکم باشم تا قلب مامان و بابا بیشتر نشکنه و جونگکوک.. جونگکوک اگه
کنارم بود ازم میخواست مثل همیشه محکم باشم...
محکم گفتم : بریم..
و از اتاق خارج شدیم نه ارایشی..نه لباس عروسی..
از صدای همهمه مشخص بود همه توی سالن جمع ان.
نبود بابا جلوی در نشون میداد تمایلی به همراهیم تا پیش داماد
نداره پس دست مامان رو گرفتم و داخل شدم.
همه نگاه ها متعجب روم اومد.
همه تند و بی وقفه پچ پچ میکردن و در گوش هم چیزهایی
میگفتن. اما برام مهم نبود هیچی برام مهم نبود
بابا روبرومون روی تخت نشسته بود و نگاه ناراحت و پرغمش روم
بود و دین کنارش که نگاه اون بهتر از بابا نبود
توی نگاهشون سرزنش و غم موج میزد.
و جولی فک کنم تنها فرد خوشحال خانواده... بالاخره داشتم زن
بردارش میشدم.هه
ᕙ[･part 131･]ᕗ
باز صدای در...اینبار به خودم زحمت برگشتن ندادم که دستی روی شونه ام قرار گرفت. اروم سرم رو چرخوندم
مامان به صورت بی روح و خیس از اشکم خیره شد.
با بغض و پردرد گفتم : خواهش میکنم هیچی نگو مامان.. خواهش
میکنم...
اشکش جاری شد.محکم خودمو تو بغلش انداختم و با صدای بلند زدم زیر گریه خیلی بلند پردرد
توان متوقف کردن گریه ام رو نداشتم
نفسام بین گریه های بلندم مقطع و بریده بریده شده بود.
مامان هم پا به پام و بلند گریه کرد.
نه...درست نیست. نباید انقدر اذیتشون کنم.
سریع خودم رو از اغوشش بیرون کشیدم و بهش پشت کردم و
صورتم رو بین دستام پوشوندم و گفتم : داره دیر میشه..
سریع رفتم سمت لباس عروس سفید و زیبای روی تخت.
نه..حق ندارم بپوشمش.بختم برعکس لباسم سفید نیست.
لباس سفید عروس رو داخل صندوقچه های لباسم که گوشه اتاق بود گذاشتم و لباس آبی رنگی بیرون کشیدم
مامان : اینو میپوشی؟ پس لباس
خودش ادامه نداد. نگاش کردم و سر تکون دادم. مامانم چیزی نگفت.
لباس رو پوشیدم و تو اینه به خودم نگاه کردم
گریه زاری تمومه... باید محکم باشم.
محکم باشم تا قلب مامان و بابا بیشتر نشکنه و جونگکوک.. جونگکوک اگه
کنارم بود ازم میخواست مثل همیشه محکم باشم...
محکم گفتم : بریم..
و از اتاق خارج شدیم نه ارایشی..نه لباس عروسی..
از صدای همهمه مشخص بود همه توی سالن جمع ان.
نبود بابا جلوی در نشون میداد تمایلی به همراهیم تا پیش داماد
نداره پس دست مامان رو گرفتم و داخل شدم.
همه نگاه ها متعجب روم اومد.
همه تند و بی وقفه پچ پچ میکردن و در گوش هم چیزهایی
میگفتن. اما برام مهم نبود هیچی برام مهم نبود
بابا روبرومون روی تخت نشسته بود و نگاه ناراحت و پرغمش روم
بود و دین کنارش که نگاه اون بهتر از بابا نبود
توی نگاهشون سرزنش و غم موج میزد.
و جولی فک کنم تنها فرد خوشحال خانواده... بالاخره داشتم زن
بردارش میشدم.هه
- ۳۶۱
- ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط