بر پرت افتاده ترین راه ها پوزار کشیده بود

بر پرت افتاده ترین راه ها پوزار کشیده بود
رهگذری منتظر...!
که هر بیشه و هر پل صدای آوازش را میشناخت
مردی مختصر
مردی که خلاصه ی خود بود...!