𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡

𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐂𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐑𝐞𝐚𝐜𝐡
p10
همون خانم مسن مو نقره ای پرسید:« یعنی میخوای بگی خودت باتمی؟ بهت نمیخوره! »
تهیونگ به چشم های خانم نگاه کرد:«منظورم این نبود. »
همون مرد بتای تازه کار پرسید:« پس چی؟»
جونگکوک‌ که کنترلشو از دست داده بود لیوانش رو نه خیلی آروم و نه خیلی محکم روی میز کوبید:«ما ورسیم، خب؟»
آقای پارک که از این جواب ناراضی بود و دوست داشت جونگکوک رو باتم جلوه بده ناخن هاش رو به آرومی توی شانه های جونگکوک فرو کرد.
توجه تهیونگ به ناخن های آقای پارک که تو شونه های جونگکوک‌ جمع شده بودن جلب شد.
می‌دومست جونگ‌کوک تو این موقعیته عمومی گیر افتاده؛ اگر تکون می‌خورد، پارک می‌تونست اینو به «بی‌ادبی» یا «حساسیتِ بی‌مورد» متهم کنه.
جونگکوک می‌تونست دست آقای پارک رو پس بزنه، اما این کار عواقب سنگینی در پیش داشت.
شاید اگر تهیونگ این کار رو میکرد این حرکت از دیدگاه دیگران کمی «عاشقانه» هم میشد.
تهیونگ لبخند زد. دستش رو دراز کرد، طوری که انگار میخواست جام نوشیدنی برداره. اما طی یه حرکت حساب شده، دستش رو روی دست اقای پارک که روی شونه ی جونگکوک برد گذاشت.
فشار انگشت هاش محکم بود، نه اون قدر که تهاجمی به نظر برسه، اما به قدری که دست آقای پارک رو به عقب هل بده.
تهیونگ با همون لحن آروم و همیشگیش به چشم های آقای پارک زل زد:«آقای پارک، فکر نمی‌کنید فشارِ انگشت‌هاتون برایِ یک فضایِ دوستانه زیادیه؟ جونگ‌کوک ممکنه معذب بشه… یا شاید هم فکر کنه دارم در حقش کوتاهی می‌کنم که اجازه می‌دم کسی جز من این‌طور باهاش راحت رفتار کنه.»
آقای پارک برای لحظه ای خشکش زد. توقع داشت جونگکوک کنترلش رو از دست بده و همه چیز رو خراب کنه، اما حالا تهیونگ از نمایشی که خودش راه انداخته بود علیه خودش استفاده میکرد.

این پارت رو به خاطر ۴۰۰ تایی زودتر گذاشتم و پارت بعد law of colors هم تا شب اپ میکنم
این پارتو خیلی دوست دارم حمایت نشه سرمو میکوبم به دیوار جدییی
شرایط:
۷۰ لایک ۱۲۰ کامنت ۱۸ بازنشر