💎 عاشقی به در خانة یارش رفت و در زد.

💎 عاشقی به در خانة یارش رفت و در زد.
معشوق گفت: کیست¿
عاشق گفت: »من« هستم.
معشوق گفت: برو, هنوز زمان ورود خامان و ناپُختگان عشق به این خانه نرسیده است. تو خام هستی.

باید مدتی در آتش جدایی بسوزی تا پخته شوی, هنوز آمادگی عشق را نداری. عاشق بیچاره برگشت و یکسال در آتش دوری و جدایی سوخت, پس از یک سال دوباره به در خانة معشوق آمد و با ترس و ادب در زد. مراقب بود تا سخن بی ادبانه ای از دهانش بیرون نیاید.

با کمال ادب ایستاد.
معشوق گفت: کیست در می زند.
عاشق گفت: ای دلبر دل رُبا, تو خودت هستی. تویی, تو.
معشوق در باز کرد و گفت اکنون تو و من یکی شدیم به درون خانه بیا.
حالا یک »من« بیشتر نیست. دو »من«در خانة عشق جا نمی شود. مانند سر نخ که اگر دو شاخه باشد در سوزن نمی رود.