ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻘﺮﺍﺭﯼ

ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻘﺮﺍﺭﯼ
<ﭼﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺑﻨﺎﻟﻴﺪﻡ ﺑﺰﺍﺭﯼ
ﻣﮕﺮ ﮐﺰ ﺁﻩ ﻣﻦ ﺳﺮﻭ ﮔﻠﻨﺪﺍﻡ
<ﺻﺪﺍﺋﯽ ﮔﻮﺵ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪٔ ﺑﺎﻡ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻧﺎﻟﻴﺪﻥ ﻣﻦ ﺭﺣﻤﺖ ﺁﻭﺭﺩ
<ﺧﺮﺍﻣﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻳﮑﯽ ﺭﺍ ﺯﺍﻥ ﭘﺮﻳﺮﻭﻳﺎﻥ ﻃﻨﺎﺯ
<ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﺯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﺳﻮﺩﺍﺋﯽ ﮐﺪﺍﻣﺴﺖ
<ﮐﺰ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩﺳﺮﺵ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﺧﺎﻣﺴﺖ
ﺯ ﮐﻮﯼ ﻣﺎ ﮐﺮﺍ ﻣﯽ ﺟﻮﻳﺪ ﺁﺧﺮ
<ﺑﻪ ﮔﺮﺩ ﻣﺎ ﭼﺮﺍ ﻣﯽ ﭘﻮﻳﺪ ﺁﺧﺮ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﺵ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺑﻴﺨﻮﺍﺏ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
<ﮐﺪﺍﻣﻴﻦ ﺩﺍﻧﻪ ﺍﻓﮑﻨﺪﺵ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺴﺎﻥ ﺑﻴﺨﻮﺭ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩﺵ
<ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺩﻳﺪﻩٔ ﭘﺮ ﺧﻮﻧﺎﺏ ﮐﺮﺩﺵ
ﮐﺪﺍﻣﻴﻦ ﻏﻤﺰﻩ ﺯﺩ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺗﻴﺮ
<ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺨﺠﻴﺮﺑﺎﻧﺶ ﮐﺮﺩ ﻧﺨﺠﻴﺮ
ﮐﺪﺍﻣﻴﻦ ﺳﻴﻞ ﺑﮕﺮﻓﺘﺶ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ
<ﮐﺪﺍﻣﻴﻦ ﺷﻮﺥ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺮﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺩﺍﺩ ﮐﻴﻦ ﺩﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
<ﺑﻪ ﮐﻮﯼ ﻣﺎ ﺩﺭﺁﻳﺪ ﻫﺮ ﺷﺒﯽ ﻣﺴﺖ
ﮔﻬﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﻏﻠﻄﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺴﺘﺎﻥ
<ﮔﻬﯽ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺴﯽ ﺯﻭ ﻧﺸﻨﻮﺩ ﺟﺰ ﻧﺎﻟﻪ ﺁﻭﺍﺯ
<ﺯ ﺷﻴﺪﺍﺋﯽ ﻧﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺭﺍﺯ
ﺩﺭﻳﻦ ﺩﺭﺩﺵ ﮐﺴﯽ ﻓﺮﻳﺎﺩﺭﺱ ﻧﻴﺴﺖ
<ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻩ ﺳﺮﺩﺵ ﻫﻢ ﻧﻔﺲ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﯼ
<ﮔﻬﯽ ﻧﺎﻟﺪ ﮔﻬﯽ ﮔﺮﻳﺪ ﺑﺰﺍﺭﯼ
ﺑﻪ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﻣﺴﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
<ﭼﻮ ﺭﻭﺯ ﺁﻳﺪ ﺩﮔﺮ ﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﻥ ﺑﺮ ﭼﻬﺮﻩ ﺭﺍﻧﺪ
<ﮐﺴﯽ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﮑﻴﻦ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ ﮐﻴﻦ ﺧﺎﻡ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﺳﺖ
<ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻧﻮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻡ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﺳﺖ
ﺩﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺪﻳﻦ ﺯﺍﺭﯼ ﻧﺒﺎﺷﺪ
<ﺑﺪﻳﻦ ﺧﻮﺍﺭﯼ ﻭ ﻏﻤﺨﻮﺍﺭﯼ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﺗﻨﺪ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﭼﺮﺍﻏﺶ
<ﺧﻠﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺩﻣﺎﻏﺶ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮﺭﻳﺪﻩ، ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺩﻳﺮ ﻳﺎﺑﺪ
<ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﻳﺮ ﻳﺎﺑﺪ
ﺑﺪﻳﻦ ﺳﺎﻥ ﮐﻮﯼ ﻣﺎ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻳﺪ
<ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺠﺎ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻠﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺭﺍ
<ﮐﻪ ﺳﺎﺯﺩ ﻣﺮﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﺨﺴﺘﮕﯽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺟﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺲ ﺁﺷﻨﺎﺋﯽ
<ﺷﮑﺴﺘﺶ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﺯﺩ ﻣﻮﻣﻴﺎﺋﯽ
ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﯼ ﺩﻟﯽ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﮐﺮﺩﯼ
<ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺩﻝ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﺮﺩﯼ