دور یا نزدیک  با تو  مبتلایم افرید

دور یا نزدیک  با تو  مبتلایم افرید
اینچنین گنگ و گم و بی دست و پایم آفرید
غصه بودم قبل تو، اما خدا خلقِ تو را
باعث خوشحالیِ حال و هوایم آفرید
خواستم آرامشی را در نماز هر شبم
شکل اعجازی! تو را بعد از دعایم آفرید
اشک را آرام جان بغض هایم آفرید
شانه هایت را برای گریه هایم آفرید
چشمهای بی فروغم روشن از دیدار تو
خاک راهت را برای توتیایم آفرید
قبله ی ایمان من، مثل خدای کوچکم
تو خدای من شدی! گر چه خدایم آفرید.