ﺩﺭ ﮔﺸﻮﺩﻡ ، ﺩﺭ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﮔﺸﻮﺩﻡ ، ﺩﺭ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺯﺩﻡ .
ﻋﮑﺲ ﺯﯾﺒﺎﯾﺖ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ
ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﯾﺒﺎ ﺯﺩﻡ .
ﻣﺮﯾﻤﯽ ﺭﻭﯼ ﺑﺨﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﭘﯿﺶ ﺁﻥ .
ﺯﺍﻧﮑﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﯼ ﻣﺮﯾﻢ ﺳﺮﺷﺖ
ﺷﺎﺥ ﻣﺮﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ .
ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﻫﻢ ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻠﻐﺰﺩ ﺭﻭﯼ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻟﺒﺖ
ﺗﺎ ﺗﻬﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭﻭﻥ ﮐﺎﻡ ﺗﻮ
ﺷﻮﺭﺕ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﺗﺎﺏ ﻭﺗﺒﺖ .
ﺷﻌﺮ « ﺷﺒﻬﺎ» ﺭﻭﯼ ﻟﺐ ﭘﺮﭘﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺷﻌﺮ « ﺷﺒﻬﺎ » ﻗﺼﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﻫﺎﺳﺖ
ﺯﺍﻧﮑﻪ ﺭﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺮﻭﺩ
ﺑﻮﯼ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻣﮋﺩﻩ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ
ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺧﺘﻢ ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭﯾﻎ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯﻡ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺎﻡ ﺩﺭﺍﺯ .
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺑﺎﺭﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﯾﺪ ﯾﺎﺭ ﮐﻮ ؟
ﯾﺎ ﻓﺮﺍﺯﻡ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺁﺳﺎﯾﻢ ﺯ ﺭﻧﺞ
ﯾﺎ ﺑﮕﻮ ﺑﺎﺯ ﺍﯾﺪ ﺁﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﮔﻮ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺯﺩﻡ .
ﻋﮑﺲ ﺯﯾﺒﺎﯾﺖ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ
ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﯾﺒﺎ ﺯﺩﻡ .
ﻣﺮﯾﻤﯽ ﺭﻭﯼ ﺑﺨﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﭘﯿﺶ ﺁﻥ .
ﺯﺍﻧﮑﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﯼ ﻣﺮﯾﻢ ﺳﺮﺷﺖ
ﺷﺎﺥ ﻣﺮﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ .
ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﻫﻢ ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻠﻐﺰﺩ ﺭﻭﯼ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻟﺒﺖ
ﺗﺎ ﺗﻬﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭﻭﻥ ﮐﺎﻡ ﺗﻮ
ﺷﻮﺭﺕ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﺗﺎﺏ ﻭﺗﺒﺖ .
ﺷﻌﺮ « ﺷﺒﻬﺎ» ﺭﻭﯼ ﻟﺐ ﭘﺮﭘﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺷﻌﺮ « ﺷﺒﻬﺎ » ﻗﺼﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﻫﺎﺳﺖ
ﺯﺍﻧﮑﻪ ﺭﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺮﻭﺩ
ﺑﻮﯼ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻣﮋﺩﻩ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﺯ
ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺧﺘﻢ ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭﯾﻎ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯﻡ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺎﻡ ﺩﺭﺍﺯ .
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺑﺎﺭﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﯾﺪ ﯾﺎﺭ ﮐﻮ ؟
ﯾﺎ ﻓﺮﺍﺯﻡ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺁﺳﺎﯾﻢ ﺯ ﺭﻧﺞ
ﯾﺎ ﺑﮕﻮ ﺑﺎﺯ ﺍﯾﺪ ﺁﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﮔﻮ
- ۸۸۱
- ۲۵ بهمن ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط