بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت پنجم :
چند مثال :
علیم و معلم، خداوند متعال است، اما شما به وسیله رفتن به مدرسه، کتاب و تدریس معلم و تمرین و ...، علم می‌آموزید.
رازق مادی و معنوی، خداوند متعال است، اما شما به وسیله کار، تلاش، استفاده از علم و ابزار و ...، رزق به دست می‌آورید.
هادی - هدایت کننده، فقط و فقط خداوند سبحان است، اما به وسیله پیامبر، وحی - کتاب، دین، شریعت، ولایت و امام و ...، بندگانش را هدایت می‌نماید، پس بندگانش نیز فقط با توسل به همین وسایل، هدایت خواهند شد.
تلاوت قرآن کریم و اقامه نمازهای واجب و مستحب، هدف نیستند، بلکه وسیله رشد و قرب هستند، هدف همان ذکر یاد خداوند است که بالاتر از همه اینهاست، چرا که همه اینها، وسایلی برای نیل به آن هدف می باشند: اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ - آنچه را از کتاب آسمانی به تو وحی شده تلاوت کن، و نماز را برپا دار، که نماز انسان را از زشتی‌ها و گناه باز می دارد، و یاد خدا بزرگتر است؛ و خداوند می‌داند شما چه کارهایی انجام می‌دهید!(سوره عنکبوت آیه 45)
اگر خداوند متعال وحی را به وسیله پیامبرش به ما ابلاغ نمود، و ما را به وسیله‌ولیّ و حجت و امامش هدایت نمود، ما نیز چاره‌ای جز این که با توسل به ایشان، وحی را اخذ نموده و مسیر هدایت را بپیماییم.
پس، رجوع به وسیله برای رسیدن به هدف می‌باشد، نه این که وسیله خودش هدف است! لذا رجوع به اهل عصمت علیهم السلام در گرفتاری ها، نیازها و ...، برای این است که خداوند متعال، آنان را امام الرّحمة و واسطه فیض خودش قرار داده است، نه این که آنها مستقلاً مرجع حاجات باشند و بتوانند بدون اراده و اذن الهی، کاری انجام دهند.(پایان)
پاسخ قسمت پنجم :
چند مثال :
علیم و معلم، خداوند متعال است، اما شما به وسیله رفتن به مدرسه، کتاب و تدریس معلم و تمرین و ...، علم می‌آموزید.
رازق مادی و معنوی، خداوند متعال است، اما شما به وسیله کار، تلاش، استفاده از علم و ابزار و ...، رزق به دست می‌آورید.
هادی - هدایت کننده، فقط و فقط خداوند سبحان است، اما به وسیله پیامبر، وحی - کتاب، دین، شریعت، ولایت و امام و ...، بندگانش را هدایت می‌نماید، پس بندگانش نیز فقط با توسل به همین وسایل، هدایت خواهند شد.
تلاوت قرآن کریم و اقامه نمازهای واجب و مستحب، هدف نیستند، بلکه وسیله رشد و قرب هستند، هدف همان ذکر یاد خداوند است که بالاتر از همه اینهاست، چرا که همه اینها، وسایلی برای نیل به آن هدف می باشند: اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ - آنچه را از کتاب آسمانی به تو وحی شده تلاوت کن، و نماز را برپا دار، که نماز انسان را از زشتی‌ها و گناه باز می دارد، و یاد خدا بزرگتر است؛ و خداوند می‌داند شما چه کارهایی انجام می‌دهید!(سوره عنکبوت آیه 45)
اگر خداوند متعال وحی را به وسیله پیامبرش به ما ابلاغ نمود، و ما را به وسیله‌ولیّ و حجت و امامش هدایت نمود، ما نیز چاره‌ای جز این که با توسل به ایشان، وحی را اخذ نموده و مسیر هدایت را بپیماییم.
پس، رجوع به وسیله برای رسیدن به هدف می‌باشد، نه این که وسیله خودش هدف است! لذا رجوع به اهل عصمت علیهم السلام در گرفتاری ها، نیازها و ...، برای این است که خداوند متعال، آنان را امام الرّحمة و واسطه فیض خودش قرار داده است، نه این که آنها مستقلاً مرجع حاجات باشند و بتوانند بدون اراده و اذن الهی، کاری انجام دهند.(پایان)
- ۵۳۲
- ۱۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط