زندگی چون قفس است ، قفسی تنگ پر از تنهایی ، و چه خوب است

زندگی چون قفس است ، قفسی تنگ پر از تنهایی ، و چه خوب است دم غفلت آن زندان بان ، و سپس بال و پر عشق گشودن ، بعد از آن هم پروا
دیدگاه ها (۱)

اگه یه وقت تنها شدی اینو بدون که خدا همه رو بیرون کرده تا خو...

تمام جاده های جهان را به جستجوی نگاه تو آمده ام ، پیاده ، ای...

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی ؟ چه کسی می...

پناهم می دهی امشب ؟ میان آب و گل رقصان ، میان خار و گل خندان...

واای از ان روزی که زندانی عشق شدمزندان بان مرا رهاکنی آواره...

🦉واای از ان روزی که زندان🌎 را دیدم زندان بان مرا رهاکنی آوا...

دلی دادم رفتجان بی جانی بود دادم رفتعشق بی تابی بود که دادم ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط