"ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟" ﺩﺭ ﻓﻠﻖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺳﻮﺍﺭ.

"ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟" ﺩﺭ ﻓﻠﻖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺳﻮﺍﺭ.
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮﺩ.
ﺭﻫﮕﺬﺭ ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﻧﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﻦ ﻫﺎ ﺑﺨﺸﯿﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺳﭙﯿﺪﺍﺭﯼ ﻭ ﮔﻔﺖ:
 
"ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎﻏﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﺪﺍ ﺳﺒﺰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﭘﺮﻫﺎﯼ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺁﺑﯽ ﺍﺳﺖ.
ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﺗﺎ ﺗﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﻠﻮﻍ، ﺳﺮ ﺑﺪﺭ ﻣﯽ ﺁﺭﺩ،
ﭘﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻞ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯽ،
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻞ،
ﭘﺎﯼ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﯼ ﺟﺎﻭﯾﺪ ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ
ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﯽ ﺷﻔﺎﻑ ﻓﺮﺍ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﺳﯿﺎﻝ ﻓﻀﺎ، ﺧﺶ ﺧﺸﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯼ:
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺝ ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺑﺎﻻ‌، ﺟﻮﺟﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻻ‌ﻧﻪ ﯼ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ."