گاهی وقتها که دلش می گیرد.

گاهی وقتها که دلش می گیرد.
میخواهد به جایی برود تک و تنها وبا خودش حرف بزند و خودش را توجیه و آرام کند.
تمام بغض ها و سکوت و ناگفته هایش را با اشک بیان کند آخه دختر است و دل نازک..
گوشه ای خلوت و آرام، روی نیمکتی خالی وتنها..
شایدهم به دنبال دریایی آبی با ساحلی زیبا و ساکت که آرام جان ذهن درگیر وپریشانش شود و یا به دنبال جنگلی با بوی خوش گلهای خیس بارون خورده اش.
اینها آرامش دهنده ی روح و جان آدمی هستند.
براستی گاها چرا آدمها آنگونه که باید باشند نیستند نه تکیه گاهن مثل نیمکت خالی یا آرامش دهنده و بخشنده مثل روح سبز جنگل ویا سکوت دریا و امواجش..
اینها همان آدمهایی هستند که با احساسات دیگران
بازی می کنند و قلبی را برای همیشه نابود می کنند
و ستون های محکم باورهای آنها را سست کرده و بعد می روند..
اینها می آیند تا که در قلبها انقلاب احساسی ایجاد کنند
قلبی را ویران،و بنوعی ازهم می پاشند.
انقلابی که نتیجه اش جز
قلبهایی بی ستون وتهی و ویران نخواهد بود