سناریو توکیو ریونجرز

کوکونوی هاجیمه در خط زمانی بونتن، یاندره‌ای است که همه‌چیز را با «ارزش» می‌سنجد. برخلاف شخصیت‌هایی که از سرِ ترس یا جنونِ مطلق عمل می‌کنند، کوکونوی یک **«یاندره‌ی سوداگر و معامله‌گر»** است. برای او، تو نه تنها یک شریک عاطفی، بلکه «باارزش‌ترین داراییِ» او در کلِ جهان هستی.

### ۱. مالکیت به عنوان یک سرمایه‌گذاریِ کلان
کوکونوی هیچ‌چیز را بدون دلیل نمی‌خواهد. اگر او تو را می‌خواهد، به این دلیل است که تو را «کمیاب‌ترین و ارزشمندترین چیزی» می‌بیند که تا به حال داشته است. او تمامِ منابعِ مالی و نفوذِ بونتن را به کار می‌گیرد تا تو در لوکس‌ترین شرایط ممکن زندگی کنی. اما این رفاه، بهایی دارد: **وفاداریِ مطلق.**

* **دیالوگ:** (در حالی که با بی‌حوصلگی روی صندلی چرمی‌اش نشسته و با یک سکه بازی می‌کند)
"می‌دونی چقدر هزینه کردم تا اینجا برای تو امن باشه؟ همه چیز، از کوچک‌ترین امکانات تا امنیتِ این عمارت، با پولِ من تأمین شده. تو برای من یه سرمایه‌گذاری هستی که قرار نیست هیچ‌وقت از دستش بدم. پس فکرِ رفتن رو از سرت بیرون کن، چون هیچ‌کس نمی‌تونه بیشتر از من برات هزینه کنه."

### ۲. یاندره‌ی «حسابگر و سرد»
کوکونوی برخلاف ران یا کاکوچو، از خشونتِ فیزیکیِ مستقیم (مگر در موارد ضروری) پرهیز می‌کند. او از «قدرتِ پول» و «اهرم‌های فشار» استفاده می‌کند. اگر احساس کند کسی توجهِ تو را جلب کرده، او را از نظرِ مالی نابود می‌کند یا آن‌قدر زندگی را برایش سخت می‌کند که آن شخص خودبه‌خود از دایره‌ی زندگیِ تو حذف شود.

* **رفتار:** او تو را محدود می‌کند، اما به شکلی «شیک و پوشیده». به جای قفل و زنجیر، او کارت‌های بانکیِ نامحدود و دسترسی به امکانات خاص را به تو می‌دهد، اما در عوض، تمامِ ارتباطاتت را کنترل می‌کند تا مطمئن شود «ارزشِ دارایی‌اش» کم نمی‌شود.

### ۳. تفاوت با دیگران (یاندره‌ی حسابگر)
* **در مقابل ریندو:** ریندو روی «کنترلِ مستقیم و پیشگیری» تمرکز دارد، اما کوکونوی روی «مدیریتِ ارزش» کار می‌کند. ریندو تو را در خانه زندانی می‌کند، اما کوکونوی به تو اجازه می‌دهد «قصرِ طلایی‌ات» را داشته باشی، به شرطی که از آن خارج نشوی.
* **در مقابل مایکی:** مایکی از روی نیازِ عاطفیِ ناپایدار عمل می‌کند، در حالی که کوکونوی همیشه منطقی و خونسرد است؛ او حتی در یاندره بودن هم «بیزنس‌من» باقی می‌ماند.

### ۴. وسواسِ «جایگزین‌ناپذیری»
او همیشه به دنبالِ چیزی است که از دست داده (آکانه)، و این موضوع او را به شدت وسواسی کرده است. او در تو تصویری از «تنها چیزی که واقعاً ارزشِ نگه داشتن دارد» را می‌بیند. همین باعث می‌شود که به شدت به تو وابسته شود، هرچند که سعی می‌کند آن را با کلماتِ خشک و سردِ تجاری پنهان کند.

* **دیالوگ:** (نزدیک‌تر می‌آید و با لحنی که نه درخواستی است و نه ملتمسانه، بلکه دستوری است)
"من اجازه نمی‌دم کسی مثل تو، بدونِ اجازه‌ی من حتی به فکرِ رفتن بیفته. تو ارزشمندترین چیزی هستی که تو این دنیای بی‌ارزش دارم. اگه فکر کردی می‌تونی ارزشت رو جای دیگه‌ای ببری، سخت در اشتباهی. اینجا بمون... جایی که هیچ‌کس نمی‌تونه ازت بگیردت."

**تصویر ذهنی:**
کوکونوی در دفترِ کارش است، به لیستِ اموال و دارایی‌هایش نگاه می‌کند، اما نگاهش روی دوربینِ امنیتیِ اتاقِ تو ثابت مانده است. او با لبخندی که ذره‌ای گرما ندارد می‌گوید: «هیچ‌کس نمی‌تونه به اندازه‌ی من ازت مراقبت کنه... قیمتِ تو برای من بیش از حد بالاست که بخوام ریسکِ از دست دادنت رو بپذیرم.»