پرﻓﺴﻮﺭﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﻴﮕﻔﺖ:

پرﻓﺴﻮﺭﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﻴﮕﻔﺖ:

ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﺼﻴﻼﺗﻢ ﺩﺭ آﻣﺮﻳﻜﺎ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﻛﺎﺭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺑﺎ یک دﺧﺘﺮ

ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ به ﻧﺎﻡ ﻛﺎﺗﺮﻳﻨﺎ ﻭ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻓﻴﻠﻴﭗ، ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺶ هم

ﮕﺮﻭﻩ ﺷﺪم.

اﺯ ﻛﺎﺗﺮﻳﻨﺎ پﺮﺳﻴﺪﻡ:ﻓﻴﻠﻴﭗ ﺭﻭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻲ؟

ﻛﺎﺗﺮﻳﻨﺎ ﮔﻔﺖ: آﺭﻩ،ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺴﺮﻱ ﻛﻪ ﻣﻮﻫﺎﻱ ﺑﻠﻮﻧﺪ ﻗﺸﻨﮕﻲ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺭﺩﻳﻒ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺸﻴﻨﻪ..

ﮔﻔﺘﻢ:ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻢ کی رو ﻣﻴﮕﻲ..

ﮔﻔﺖ:ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺴﺮﺧﻮﺵ ﺗﻴﭗ ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻭﺷﻠﻮﺍﺭ ﺭﻭﺷﻦ

ﺷﻴﻜﻲ ﺗﻨﺶ ﻣﻴﻜﻨﻪ

ﮔﻔﺘﻢ:بازم نفهمیدم ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ ﻛﻴﻪ؟

ﮔﻔﺖ:ﻫﻤﻮﻥ ﭘﺴﺮﻱ ﻛﻪ ﻛﻴﻒ ﻭﻛﻔﺸﺶ روﻫﻤﻴﺸﻪ باهم ﺳﺖ میکنه

ﺑﺎﺯﻡ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻛﻲ ﺑﻮﺩ!

ﻛﺎﺗﺮﻳﻨﺎﺗﻮﻥ ﺻﺪﺍﺷﻮﻳﻜﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩﻭﮔﻔﺖ:ﻓﻴﻠﻴﭗ ﺩﻳﮕﻪ،ﻫﻤﻮﻥ

ﭘﺴﺮﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﻱ ﻭﻳﻠﭽﻴﺮﻣﻴﺸﻴﻨﻪ...

ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﺩﻗﻴﻘﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻛﻴﻮﻣﻴﮕﻪ

ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻃﺮﺯﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﻭﺭﻱﺭﻓﺘﻢ ﺗﻮﻓﻜﺮ...

ﺁﺩﻡ ﭼﻘﺪﺭﺑﺎﻳﺪﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺍﺯﻭﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎﻱ
ﻣﻨﻔﻲ ﻭﻧﻘﺺ ﻫﺎﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻲ ﻛﻨﻪ...

ﭼﻘﺪﺭﺧﻮﺑﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺩﻳﺪﻥباخودم گفتم، ﺍﮔﺮﻛﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﺯﻣﻦ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩﻓﻴﻠﻴﭗ

ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﭼﻲ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ؟؟؟

ﺣﺘﻤﺎﺳﺮﻳﻊ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ:ﻫﻤﻮﻥ ﻣﻌﻠﻮﻟﻪ ﺩﻳﮕﻪ!!

ﻭﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺎﺗﺮﻳﻨﺎﺭﻭﺑﺎﺩﻳﺪگاه ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﺮﺩﻡ،ﺧﻴﻠﻲ

ﺧﺠﺎﻟﺖﻛﺸﻴﺪﻡ...

حالا ما چه دیدگاهی نسبت به اطرافیانمون داریم؟

مثبت یا منفی؟؟؟؟