ﻣﻦ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﻡ ﺭﯾﺨﺘﻪ… ﻋﻤﺮﯾﺴﺖ ﻫﻤﯿﻨﻢ

ﻣﻦ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﻡ ﺭﯾﺨﺘﻪ… ﻋﻤﺮﯾﺴﺖ ﻫﻤﯿﻨﻢ
ﺣﯿﻒ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﯿﻨﻢ
ﻣﻦ ﺭﺍ ﻃﻠﺐ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺍﻍ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺟﺒﯿﻨﻢ
ﺩﯾﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﺭﻭ ﮐﻨﯽ ﺍﯼ ﻋﺸﻖ
ﻣﻦ ﮐﻮﻩ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪﻡ … ﻣﻦ ﻣﺸﺖ ﺯﻣﯿﻨﻢ
ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺴﻢ ﺍﺕ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺳﺒﺰﯼ ﺯﯾﺘﻮﻧﻢ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺭﻩ ﯼ ﺗﯿﻨﻢ
ﺑﺎ ﺷﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻦ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﯾﻘﯿﻨﻢ
ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺭﻫﺎ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﯾﮏ ﺩﺍﻣﻦ ﺩﻭﺍﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ