یه مثال از انقلاب خودمون بزنیم

یه مثال از انقلاب خودمون بزنیم

گفتیم حرف از وحدت سر موضوعات مهم و وجودی پیش میاد. موضوعاتی که تفرقه در اون مثلا باعث نابودی خود ما میشه. یکی از مثال های بارزش بحث اختلاف بین شیعه و سنی هست

خب از اول انقلاب به توصیه امام و البته حکم عقل مردم ما، وحدت رو حفظ کردن.
اما با چه کیفیتی؟
ما نسل هاست وحدت رو با اهل تسنن حفظ کردیم ولی این حفظ وحدت منجر به این نشده که بچه های ما شیعیان ندونن شیعه بر حقه، یا چرا بر حقه!
ما نیومدیم به اسم حفظ وحدت، روی خطای خلفا سرپوش بگذاریم یا براشون دست اورد سازی الکی کنیم. عقلانی هم نیست!
نتیجه حفظ وحدت ما اینجوری نیست که اکثریت جوانان و نوجوانمون با هر خبر و شبهه ای سریع به حقانیت شیعه شک کنن
در عین حفظ وحدت، ماجرای شهادت حضرت زهرا علیها السلام تعریف میشه و برای ایشون عزاداری میشه
ما در عین حفظ وحدت، طرف حق رو و علت حق بودنش رو و طرف باطل رو و علت باطل بودنش رو شرح دادیم! عقلایی نیست که به خاطر حفظ وحدت اجازه بدیم نسلمون دچار شبهه و در نتیجه اش شک در حقانیت شیعه بشه. منظور هم از حفظ وحدت همچین چیزی نبوده.

پس در یک کلام ما در مقیاس کلان اجتماعی تفرقه نمیاندازیم اما در جمع خانواده و فامیل و دوست حرف حق رو میزنیم و هر جا لازم باشه روشنگری میکنیم

حالا از اون جایی که سیاست ما عین دیانت ماست، در موضوعات حیاتی سیاسی کشور هم همین قاعده برقراره! ما نباید تفرقه ایجاد کنیم اما تا میتونیم و به هر روش صحیحی که در توانمونه باید در مورد حق روشنگری کنیم مخصوصا الان که شبهات بسيار زیاده و دشمن داخلی و‌خارجی نزدیک...

بالاخره حق یک موضوع واحده! ما دوتا حق نداریم که
نمیشه دوتا نظر مخالفِ هم، هر دو حق باشن در این موضوعات وجودی! پس یک طرف حقه و طرف دیگه یا کفره یا نفاق!
کُفر از ریشه کَفَرَ یعنی چیزی که حق رو میپوشاند
نفاق هم همون کُفره با پوششی عاریتی از حق! مثل شبهات سیاسی این روزهای کشور ما

بالاخره یه روزی ما از این کفر و نفاق رد میشیم و به حقانیت مطلق می‌رسیم ان شالله
چه وقت میرسیم؟ یکی از پیش فرض هاش اینه که اکثریت مردممون حق رو بشناسن و حاضر باشن براش هزینه بدن
الان خیلی از ماها طرف دار و‌دوست دار حق هستیم، حق رو هم بعضا درست تشخیص میدیم اما اونجایی که پای جونمون میاد وسط یا پای نونمون به تدریج ریزش میکنیم.
میگیم خب اخرش که چی؟
نمیشه که...
یعنی همه دنیا .... ما ....
یه عده از مردم و برخی مسئولین هم که اصلا نه حق رو تشخیص میدن نه طرفدارش هستن! میبینی طرف مسئوله در جمهوری اسلامی اما سخنرانی میکنه و امریکا و کدخدا و قدرت برتر میدونه و میگه باید باهاش کنار بیایم! این ادم اپل از همه توحیدش مشکل داره که امریکا رو ابر قدرت میدونه!
مسئولی در جمه۵پری اسلامی این حرف رو میزنه و یکی پا نمیشه بزنه تو دهنش!
چرا؟؟ چون برخی از مردم هم همینجوری فکر میکنن!
امام جامعه میگه ما سر هسته ای هیچ مذاکره ای نمیکنیم، مسئولی میگه اگر هسته ای نبود امام خامنه ای شهید نمیشد پسر یکی دیگه میگه هسته ای که موضوع حیاتی نیست!
یکی دیگه تو امریکا میگه....

حالا ایا در این شرایط، حفظ وحدت از نوعی که هیچ تبییین و توضیح و نقدی توش نیست ما رو به قهقرا نمیبره؟
بیشتر بخوام توضیح بدم دیگه باید علنی مثال بزنم و نمیتونم بی طرفی رو حفظ کنم
ولی وحدت این شکلی که تا میای نقد و تبیینی بکنی میزنن تو دهنت تا نابودی مطلق جبهه ایمان ادامه خواهد داشت!
تو همه چی رو تسلیم دشمن میکنی و اونم به طرفه العینی نابودت میکنه


پس برای اینکه نزاع نشه ولی در عین حال حرکت کنیم به سمت حق تا اون روزِ موعود روشنگری و تبیین وظیفه همه ماست در حالیکه مراقبیم نزاع الکی درست نکنیم