بزرگترین درد ما آدم ها این است که با هر شرایطی سازش می‌کن

بزرگترین درد ما آدم ها این است که با هر شرایطی سازش می‌کنیم.
وقتی زندگی سخت می شود،
هیچ تلاشی برای تغییر شرایط نمی کنیم.
سکوت می کنیم چون می ترسیم از اینکه شرایط بدتر شود.
حرف حق‌مان را قورت می دهیم و با حرف ناحق سازش می کنیم!
با تمام نارضایتی ها خو‌ می گیریم و صدایمان هم در نمی آید. زندگی و خواسته های ما مثل یک خمیر بازی در دست آدم های پر قدرت، تغییر می کند. ما را به اجبار شکل خواسته های خودشان در می آورند و ما باز هم سازش می کنیم. کم کم روزی می آید که نه کسی صدایمان را می شنود و نه به خواسته هایمان اهمیت می دهد چون می دانند ما به هر شرایطی عادت می کنیم و تنها کاری که می کنیم سکوت است.
سکوت کردن ما را به جایی می رساند که دیگر هر جای زندگی مان را نگاه می کنیم حتی کوچک ترین نشانه ای از آن زندگی که می خواستیم بسازیم پیدا نمی کنیم. ما سال هاست می سوزیم و‌‌ می سازیم.
ما سال هاست زنده ایم بدون آنکه لحظه ای زندگی کنیم...