تو که باشی آسمان زندگی من همیشه آفتابی است. حتی در دل تار

تو که باشی آسمان زندگی من همیشه آفتابی است. حتی در دل تاریکی شب، حتی از پشت پرده سیاه ابرهای دلواپسی. تو که باشی، هوا همیشه عطر دلنشین یاس و آرامش آفتابگردان را دارد. حتی وقتی همه جا بوی نا امیدی و خستگی پیچیده است و بغض ها راه نفسم را گرفته اند. تو که باشی دلم به اندازه یک اقیانوس، آرام است و خیالم مثل یک دشت، آسوده. تو که باشی زندگی آرامش خواب یک کبوتر خواهد شد. در پناه طاق یک کلبه چوبی که پنجره اش همیشه رو به آسمان گشوده است. تو که باشی... تو که باشی...