در حالات حاج‌آقا و عشق زاپاتا

در حالات حاج‌آقا و عشق زاپاتا
فائزه همانی‌ست که نمره دینی‌اش «چاهار» بود!




فائزه ما‌ه‌ها پس از دوری و جدایی، آهنگ دیدار دوستان کرد و دور از چشم دیگران با بادیه‌نشینان و بهایم‌چرایان بهایی دیداری تازه نمود و فوتو یادگاری به رسم یادبود گرفت.



وقتی خبر به گوش پدر –که از دیرباز اینان را دشمن و لا رفیق می‌انگاشت- رسید، زبان به خلاف‌آمد عادت گشود که «زنهار! دخترکم خطا نموده و او را تکلیف است السّاعه توبه کرده و دست به جبران زند».


دخترک پوزخندی زد که «این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست»؛ لذا پدر را پیغام و پسغام فرستاد که «ای پیر طریقت و ای میر حقیقت! من خطایی نکرده‌ام؛ و اگر هم صدای اعتراض‌ها نخوابد، هزینه آن را از جیب تو خواهم پرداخت».



مردم که پدر را سخت رنجور یافته بودند برای تسلی نزد او رفته و به خیرخواهی گفتند: که ای شیخ پیر! تو که سال‌هاست از همان ابتدا کودکان خویش را به حال خود رها کرده‌ای و تربیت‌شان را وارهانیده‌ای، این چند صباح باقی‌ را نیز بگذار و بگذر که «سرِ چشمه شاید گرفتن به بیل/ چو پر شد نشاید گذشتن به پیل