قهرمان غزلیات منی؛ می دانی ؟

قهرمان غزلیات منی؛ می دانی ؟
لا به لای غزلم درد مرا می خوانی ؟

گل خورشیدی این باغ پر از اعجازی
لحظه ها در نفس صبح غزل پنهانی

مثل آیینه ترک خورده لب احساسم
و تو در لای همین قاب ترک می مانی

توی بازار دو چشمان عزیزت گم شد
دل این برده ی خوش آتیه ی کنعانی

پای من باز به دنبال تو تاول زده است
برده ای هوش دلم را به همین آسانی

تا به معراج رسیدم تو شدی معجزه ام
غزلم سوره ی عشق است تو شرح آنی

قهرمان غزلم؛ باخبری از دل من
دوستت دارم و دانم که تو این می دانی