چقدر خوب است آدم استادی داشته باشد که دردهای او را تشخیص

چقدر خوب است آدم استادی داشته باشد که دردهای او را تشخیص بدهد و بگوید: باید فلان کار را انجام دهی تا مشکلت حل شود. استاد گاهی نه تنها راهنمایی می کند، بلکه به آدم کمک می کند تا مشکلش برطرف شود. شاید داستان های زیادی شنیده باشید از کسانی که به دنبال سیر و سلوک إلی الله بوده اند و اگر استاد خوبی نصیبشان شده،چگونه آن استاد در مراحل مختلف دستشان را گرفته و برای عبور از موانع کمکشان کرده است.
اما همه ما استادی به نام نماز داریم؛ نماز استاد رساندن انسان به خداست. نماز زنده است ،شعور دارد، متحرک است، فعال است،بصیر است، آگاه هست. نماز مثل یک عادت شخصی یا یک مراسم عمومی نیست. نماز یک فعالیت مرده بی روح نیست،که خاصیتی برای ما نداشته باشد. نماز هر کسی متناسب با خود او برایش کار می کند. اگر من حب مقام دارم، نماز من، حب مقام من را برطرف می کند. اگر حب مال دارم، حب مال مرا برطرف می کند. اگر حب شهوت دارم، حب شهوت مرا برطرف می کند. اگر تکبر دارم، تکبرم را زائل می کند. اگر محبت به خدا ندارم، محبت به خدا می آورد. نماز هر کسی می داند با او چکار کند تا اصلاح شود.