نگرانم  !

نگرانم  !
برای روزهایی که می آیند
تا از تو تاوان بگیرند و تو را مجازات کنند!


نگرانم!
برای پشیمانی ات، زمانی که هیچ سودی ندارد!


نگرانم!
برای عذاب وجدانت، که تو را به دار می کشد وُ می کُشد!


روزگاری رنج تو رنجم بود
اما روزها خواهند گذشت...


و تو
آری تو


آنچه را به من بخشیدی
از دست دیگری باز پس خواهی گرفت!

و آنچه که من به تو بخشیدم، هیچگاه نخواهی یافت!


اسم تو، صورت تو، و یاد تو
تنها این چیز ها را بخاطر من می آورد:
دروغ و دورویی و ذلت ...


عزیزم!
تو یک دوست را از دست دادی ... !

.

.

"عادل دانتیسم"