وقتی خوشگل ترین کفش رانینگ توسی دنیا مال تو باشه ولی هربا

وقتی خوشگل ترین کفش رانینگ توسی دنیا مال تو باشه ولی هربار که می پوشیش پات رو بزنه چکار می کنی؟ ممکنه مثل خیلی ها با دردش بسازی آخه وقتی توی پات نیست و روی جا کفشی به انحناهای سفید و صورتی دورش نگاه می کنی خیلی جذاب به نظر میرسه و شاید با خودت بگی داشتنش به تحمل کمی درد و رنج می ارزه.
داستان یک رابطه ناراحت هم همینطوره، وقتی ازش دوری خیلی جذاب به نظر می رسه و به نظرت می ارزه که تعقیبش کنی و از تو اصرار باشه و از او انکار، با خودت میگی بی خیال که وقتی با هم هستیم به نظرم می رسه اشکالی درکاره و با من اونقدرها خوشرفتاری نمی کنه ، بی خیال که من را در زندگیش و اوقاتش شریک نمی کنه و هر بار که سعی می کنم نزدیکش بشم رنج داره.
فکر کنم کسی که از یک رابطه ناراحت نمی تونه بیرون بیاد شبیه کسی باشه که از کفش تنگ محبوبش نمی تونه دل بکنه. اینطور وقت ها کافیه بهش یه کفش آدیداس اصل بدی که یک بار بپوشه تا متوجه بشه چه حس سبکی دلپذیری را در هر قدم و هر لحظه از زندگیش از دست داده و به جاش بک گراند تمام مناظری که از صبح تا شب دیده را رنج انتخاب کرده. اونوقت دیگه حتی زیباترین انحناهای سفید و صورتی دنیا هم باعث نمیشه که برای پیاده روی بعدی انتخابش کنی.
کاش می شد آدم ها را، حتی بطور آزمایشی و موقت هم که شده برای یک هفته از یک رابطه ناراحت برداشت و در یک رابطه خوب گذاشت، تا ببینند این که کسی صبح ها بیاد دنبالشون تا قبل از رفتن سرکار با هم پیاده روی کنند و صبحانه را به اتفاق در فضای سبز بخورند، این که دست در دست لابه لای مغازه های کوچه مروی حرکت کنند تا هات چاکلت، ترشی انبه، و انواع شکلات و دسرهای خوشمزه را برای پنجشنبه شب که با هم فیلم می بینند انتخاب کنند، این که وقتی در جمع دوستان هستند کسی نوازش و تحسینشان کند، و این که بدانند شب های وسط هفته کسی هست که دمنوش آخر شب را بیرون با او بخورند، خستگی را کنار هم در کنند و از رانندگی بعد از نیمه شب لذت ببرند چه احساسی داره. وقتی که این یک هفته تمام شد دیگر انتخاب با خودشان است

مهسا_مجتهدی
@mohadne