.

.
.
از کوچه هایِ سرد تنهایی,یک شب به آغوشت سفر کردم/

به خاطر آغوشِ امنت من,این راهو اومدم خطر کردم/

آغوش تو دنیای من میشد,دنیای من هم قدِ آغوشت/

با من تو گفتی مهربونِ من,این غصه ها میشن فراموشت/

حالا گذشته سال ها وُ من,امن ام هنوزم با تو وُ دستات/

تنها هراسم اینه که روزی....!,بگو منم شریکِ فرداهات/

محتاجِ یک حرفم,که میمونی,محتاجِ تضمینی از آینده/

تصویر تویِ قاب رویاهات,داره به این آینده میخنده!/ شاید فقط وابستگی باشه,حس تو به تکرارِ این بودن/

این حسو چشمام عصر اون پاییز,انگاری از چشمای تو خوندن/

امن ام هنوزم از تو وُ دستات, اما دارم دلشوره میگیرم/ تعبیر بشه این دلهره روزی,باور بکن اون لحظه میمیرم/

کاشکی عروسِ آرزویِ تو,تنها کمی شبیهِ من باشه/ درهای آینده ت به روی من,از سمتِ خوشبختیِ "ما" واشه/

حالم خرابه باز هم امشب,دلشوره دارم باز من انگار/

شعرم رسید به حرفِ آینده,جوهر تموم کرد انگاری خودکار!/ لعنت به این شعرایِ بی پایان,لعنت به این قصه که اون میره/

لعنت به فردایی که اون میره,لعنت به هر کی میگه تقدیره