ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ

ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘﺎﯼ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﯼ ﭘﺮﺳﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺴﯿﻦ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﻼﻡ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺳﺮﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ
ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ
ﻣﯽ ﺁﯾﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎ
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﭘﺮﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻭ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ
ﻣﺸﻖ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ
ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﻓﺮﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﭼﻮﺏ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﻪ ﯾﮑﻨﻮﺍﺧﺘﯽ ﺧﻄﻮﻁ ﻣﺸﻖ ﻫﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺷﮏ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﯾﺎ ﻧﺒﺮﻧﺪ ؟
ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ
ﺳﯿﻢ ﻫﺎﯼ ﺳﻪ ﺗﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺳﺒﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﺳﺒﺰﺩﻩ ﮔﺮﻩ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺁﻫﻨﮓ ﭘﺎﮎ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻡ
ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮﯼ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﺭﺅﯾﺎ
ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺲ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺑﺎﺷﺪ