من ک در پله تنها خوش شوق پروانگ از ادم رفت

من ک در پيله تنهايى خويش شوق پروانگى از يادم رفت...

لا اقل موقع رفتن بسپار...

ابر جاى تو ببارد ب سرم...

ماه جاى تو بتابد ب شبم...

شايد اين تلخى,ايام غم انگيز را باز با ياد تو از ياد برم