«جهان کاریکاتورِ تلخی‌ست»

«جهان کاریکاتورِ تلخی‌ست»


تروریست‌ها، کاریکاتوریست‌ها را می‌کشند
اما کاریکاتور‌ها
هنوز ما را به فکر فرو می‌برند
و دیکتاتورها را آن‌قدر کلافه می‌کنند
تا به گریه بیفتند.

جهان کاریکاتورِ تلخی‌ست!
باید خندید،
یا گریه کرد
مقابلِ هیولای مضحکی
که با ریشِ سیاهش
بشر را به جنون فرا می‌خواند؟

ما گریه می‌کنیم برای«کابو»
برای «شارب»،
برای «ولنسکی»،
برای «تینیو»
با همان چشم‌هایی که پیشتر
در مرگِ «ناجی علی» گریسته‌اند
و «حنظله» را
با مشت‌های گره کرده‌اش
در «راه‌پیماییِ اتحادِ پاریس» دیده‌اند.

جهان کاریکاتورِ تلخی‌ست!
جهانی که «نوبلِ صلح» را
به «کیسینجر» می‌دهد
و کاریکاتورِ زنده‌ای به نام «بنجامین» را
با کفش‌های خون‌آلودش
به رژه در «شانزه‌لیزه» دعوت می‌کند.

کاریکاتوریست‌ها،
تروریست‌ها را نمی‌کشند
تنها آینه‌ای موج دار نشانشان می‌دهند
و قلم به دست می‌میرند
با لب‌خندِ سرخی
روی صورت‌هاشان. //

یغما گلرویی
زمستان ۱۳۹۳