بسم رب الزینب...

بسم رب الزینب...

یا زینب...

دین و دنیای من...

سرور و بانوی من...

ای بلندای چادرت رشک بروج آسمان

والسماء ذات البروج

ای اشکهای مطهرت آبروی جام فرشتگان صف کشیده

والصافات صفا

وی آه جانگدازت آتش جگر دریاها و لرزه ی اندام کوهها

زینب من...

مادر صبر در کار تو گریبان می درد

و روح وقار، قله های نامکشوف جنون را در می نوردد

ای روح بلندآفتابت روشنای بی مرگ جانها

ای فانوس شکسته ی هدایت

ای عالم مجهول القدر

ای فرشته ی شکسته بال

ای ماه گرفتار آمده در زنجیر ستم

ای خورشید تازیان خورده

ای آسمان زخم بر پیشانی کشیده...

برکه ی اندک باورم اگر اقیانوس هم شود،
ذره ای از کوه سر بر آسمان برداشته ی شکیبایی ات را دامان نخواهد شد...

عمه جان...

با تمام جان، بارگاه بلند آسمانت را تعظیم می آورم

و دست ارادت بر قلب خویش می نهم به شوق آنروز که خونین و از هم دریده اش به بهشت دامان تو نثار کنم...