عشق، برخلافِ گمانِ عامه، طوفان نیست؛ بلکه پناهگاهی است بر

عشق، برخلافِ گمانِ عامه، طوفان نیست؛ بلکه پناهگاهی است برای روزهایی که از هیاهویِ جهان خسته‌ای. لزوماً حرف‌های قشنگ نیست، بلکه همان «سکوتِ امنی» است که در آن، کسی لایه‌هایِ پنهانِ تو را بَلَد است.

این پیوند، نه در کلماتِ بزرگ، که در جغرافیایِ کوچکِ جزئیات زنده می‌ماند؛ در کشیدنِ یک چتر، یا اصراری ساده برای پوشیدنِ لباسی گرم. عشق، نثری است که با مراقبت‌هایِ کوچک نوشته می‌شود. حتی فرسنگ‌ها فاصله نیز حریفِ قلبی که ریشه در جان دارد نمی‌شود؛ چرا که دوری، تنها توهمِ دست‌هاست، نه تقدیرِ دل‌ها.

اما به یاد داشته باش: آغوشت برای هیچ‌کس مأمن نخواهد شد، مگر آنکه ابتدا خودت را با تمامِ زخم‌هایت پذیرفته باشی. عشق به دیگری، سرریزِ صلح و آشتی با خویشتن است. تا در خانه‌یِ خودت به آرامش نرسی، نمی‌توانی برای دیگری خانه باشی.