.

.
زندگی چون کوچه ای پر پیچ و خم
پر زِ دریای سرور و پر ز غم

غم که چون بیراهه ایست پر درد و رنج
جشن و شادی شاهراهی همچو گنج

چون بهاری چند ز عمرِ تو گذشت
گردِ دانایی سر و رویت نشست

عاقبت دانی که در هر درد و رنج
گشته پنهان بی شماران سود و گنج

گرچه غمگین و بدین حالت شدیم
چون تبر بر سروِ خوش قامت شدیم

دستی آمد آن تبر بیرون کشید
جایِ زخم و گریه ها مرهم کشید

عاقبت یافتیم که آن بیراهه ها
همچو راهی شد به کویِ بزمِ ما

گر شدی پژمرده چون گلهای زار
هیچ نپرس از جَو ، چنان گلهای خار

پس تو خامُش و لطیف و پر تلاش
تکیه بر او کن چنین غمگین نباش

گرچه عمر زودت گذشت خود را بسنج
عاقبت از رنج رسیدیم ما به گنج

عاقبت خشکی برفت ، آمد بهار
چون شکوفه بر درختِ روزگار

زندگی چون کوچه ایست پر پیچ و خم
لحظه لحظه شاد و خندان دم به دم

زندگی همچون نسیمِ آشناست
عاقبت بارانِ رحمت آنِ ماست

محمد رضا سبحانی