بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
البته که شهادت از بزرگ‌ترین سعادت‌ ها است، چرا که هر کسی بالاخره می‌ میرد و یا اگر باظرافت بیشتری دقت کنیم، مشاهده می‌کنیم که هر کسی بالاخره در راه رسیدن به محبوب خود به نوعی کشته میشود و چه بهتر از این است که هدف و محبوب در زندگی الله جل جلاله باشد و آدمی درراه او به نوعی از انواع شهادت از این دنیای فانی برود. در هر حال اگر قرار است در راه هدف جان بدهیم، چه بهتر که هدف ما شهوت، قدرت، ثروت و سایر جاذبه‌های دنیای فانی نباشد، چون پس از مرگ با معشوق حقیقی مواجه هستیم.
پس شهادت در راه خدا بهترین نوع مرگ و فوز عظیم است. اما در خصوص این که چرا برای امام حسین (ع) گریه میکنیم، به نکات ذیل که فقط اشاره‌ای به برخی از حکمت‌ها می‌باشد توجه نمایید:
الف)- شهادت برای شهید فیض و سعادتی بزرگ است، اما این دلیل نمی‌شود که افراد بخواهند تا دشمنان عزیزان آنان را بکشند تا آنها به فیض برسند. الزام رسیدن به مقام شهادت به کشته شدن توسط دشمنان منحصر نیست. وگرنه مسلمین باید آرزو کنند که هیچ‌گاه بر دشمنان خدا فائق نیایند و اسلام هیچ‌ گاه پیروز نگردد و کفار همه‌ مسلمین را بکشند تا آنها به فیض شهادت برسند!
ب)- شخصیت انسان و ارزش انسان با محبوبش و میزان محبتش به آن محبوب شکل و درجه می‌گیرد. انسان فطرتاً عاشق است. لذا اگر محبوبش را از او جدا کنند، متألم می‌شود و غصه می‌خورد و یکی از آثار شدت تألم و غصه گریه است. لذا انسان به وقت از دست دادن پدر، مادر، همسر، فرزند ... و حتی برخی به هنگام جدا شدن از خانه، خودرو و سایر متعلقاتشان نیز گریه می‌کنند.
پس برای کسانی که امام حسین علیه‌ السلام محبوبشان است، مصیبت‌ های وارده بر او و شهادتش تألم‌آور، حزن‌ انگیز و گریه‌ آور است. (ادامه دارد...)