حمایت از فساد به بهانه امنیت ملی افشاگری خضریان رسانه

🔻حمایت از فساد به بهانه امنیت ملی: افشاگری خضریان، رسانه‌های وفاقی را بعد از دو سال شفا داد!

🔹در یک وارونگی عجیب مفاهیم، افشای یک تخلف اقتصادی بزرگ توسط نماینده مجلس، از سوی برخی رسانه‌ها «گرا دادن به دشمن» نام گرفته است. ماجرا از توئیت «علی خضریان»، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، آغاز شد که با انتشار تصویری از دپوی عظیم محصولات پتروشیمی لرستان، از احتکار این شرکت برای گران‌فروشی پرده برداشت. اما بلافاصله پس از این افشاگری که در راستای وظیفه نظارتی یک نماینده و در جهت حمایت از معیشت مردم بود، رسانه‌های وفاقی مانند خراسان؛ روزنامه نزدیک به رئیس مجلس، روزنامه هفت‌صبح و دیگر رسانه‌های این جریان، با کلیدواژه «امنیت ملی»، حمله‌ای هماهنگ را علیه او ترتیب دادند و این اقدام را «تکمیل پازل تحریم» و «گرادهی به دشمن برای به‌روزرسانی لیست اهداف» خواندند.

🔹اما این دلسوزی ناگهانی برای امنیت ملی و این اتهام، زمانی رنگ می‌بازد که کارنامه همین جریان سیاسی را در دو سال گذشته مرور کنیم. آیا ملت فراموش کرده‌اند که به مدت دو سال، تریبون‌های رسمی و غیررسمی همین جریان، شبانه‌روز مشغول پمپاژ ناامیدی و ضعیف‌نمایی مطلق از کشور بودند؟

🔹کدام اقدام «گرا دادن» به دشمن است؟ افشای احتکار یک شرکت پتروشیمی برای مقابله با گران‌فروشی؟ یا فریاد زدن اینکه «تهران دیگر واقعاً آب ندارد و اگر باران نبارد باید شهر را خالی کنیم»؟

🔹کدامیک به دشمن سیگنال ضعف می‌فرستد؟ نشان دادن انبار یک شرکت متخلف که محصولاتش را برای سود بیشتر دپو کرده است؟ یا اعلام رسمی اینکه «خو آمد زد و اگر بسازیم دوباره می‌زند» و القای این گزاره که ما حتی توان دفاع از زیرساخت‌های خود را نداریم؟

🔹حقیقت آن است که بزرگترین «گرا» به دشمن، نمایش یک کشور فروپاشیده، قحطی‌زده و درمانده است. وقتی یک جریان سیاسی برای اهداف خود، به دروغ فریاد «نان نداریم»، «پول نداریم»، «گاز نداریم» و «بدبختیم» سر می‌دهد، در حال ارسال مستقیم این پیام به اتاق‌های فکر دشمن است که «ایران در ضعیف‌ترین وضعیت خود قرار دارد و اکنون بهترین زمان برای حمله است».

🔹حمله نظامی اخیر دشمن، محصول همین گراهای دوساله بود؛ محصول تصویرسازی از یک کشور در آستانه فروپاشی که توسط همین مدعیان امنیت ساخته و پرداخته شد.

🔹حالا همان‌ها که با ضعیف‌نمایی، دشمن را برای حمله تحریک کردند، از افشای فساد یک شرکت داخلی برآشفته‌اند و آن را خیانت می‌نامند. این حمله هماهنگ به خضریان، نه از سر دغدغه امنیت، که از سر ترس از شفافیت و برای سرپوش گذاشتن بر تخلفات اقتصادی است.