ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻭ ﯾﮏ ﺭﺍﻩ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ

ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻭ ﯾﮏ ﺭﺍﻩ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﻠﻪ ﻭ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﯽ ﺍﺩﻋﺎ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﻓﺘﻢ .. ﺑﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﯾﺎﻓﺘﻢ
ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪ
ﻧﮕﺎﻫﻦ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﺁﺭﯼ، ﺑﺎ ﺗﻮ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﺎﻣﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﯼ .. ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻧﻢ
ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺷﺪ ﺩﻝ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺁﺭﯼ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺷﺪﻡ ﺗﺎ ﺑﺒﺎﺭﻡ
ﺍﻣﺎ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺗﻮﯾﯽ ﺁﺳﻤﺎﻧﻢ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻧﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻥ
ﺍﯼ ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﻨﯽ
ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻗﺪﻣﯽ