ناگهان اشکی چکید و بغض دیرینم شکست

ناگهان اشکی چکید و بغض دیرینم شکست
گریه کردم، آن سکوت سرد و سنگینم شکست
از نگاه عشق می دیدم جهان را نزد تو
رفتی و بعد از تو آن جامِ جهان بینم شکست
بوسه ات در لطف مانندِ پرِ پروانه بود
بوسه بر بالش نشاندم خواب شیرینم شکست
آرزویم بودی و تا آسمان ها هم رسید
باد آمد بال هایِ مرغ آمینم شکست
هر زمان می دیدمت نوروز بود اما چه شد
سکه ی اقبال گم شد، هفتمین سینم شکست
مطمئنم کافران هم روزی عاشق بوده اند
مثل من که بعد تو پندار و آیینم شکست