مهربان هستی ولی نامهربانی میکنی

مهربان هستی ولی نامهربانی میکنی

شور در سر داری و داری جوانی میکنی


مرغ عشقی و پر از حسرت نگاهت میکنم

دورترها می نشینی نغمه خانی میکنی


تا بسوزانی دل این شیر در زنجیر را

شوخ و شنگ و دلربا آهو دوانی میکنی


من نمیدانم چرا وقتی قرار بوسه نیست

باز هم لبهای خود را ارغوانی میکنی


مطمئن هستم برای کشتن من اینچنین

پلکها را تیر و ابرو را کمانی میکنی


روز روشن بافه بافه شانه بر مو میکشی

روی هم میریزی و با شب تبانی میکنی


تا میایم بیخیال گریه ی هر شب شوم

با خیالت میرسی پادرمیانی میکنی


خود بگو اصلن چه معنی میدهد این کارها

آخرش از دست خود، من را روانی میکنی


عاشقی جرم است و من پرونده ام سنگین شده

بس که هر شب شعری از من بایگانی میکنی

" شهراد میدری