بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
ایمان و عمل صالح چیزی جز زیبایی نخواهد بود :
تنها موجودی که در عالم هستی مظهر خداوند است، انسان است. در قرآن هم آمده که انسان خلیفه یعنی جانشین خداوند بر روی زمین است، چون انسان مظهر کامل تبارک تعالی است؛ سجده بر آدم یعنی سجده بر خدا.
انسان به همان اندازه که مظهر کامل حق است و از هر فرشته ای مقامش بالاتر است به همان اندازه از حیوان هم پست تر است.
کسی که چرایی را نداند، چگونگی را هم نمی داند. آنها از چرایی صحبت می کنند اما از چگونگی سخن نمی گویند. علم از چگونگی صحبت می کند، بدون چرایی نمی توان چگونگی را فهمید. در سطح می فهمند ولی در عمق به چرایی نمی رسند. چرایی پرسشی از علت است. کسی که به چگونگی تنها می پردازد و از چرایی خبر ندارد به عمق عالم راه ندارد و سطحی اندیش است یعنی فقط به ظواهر نگاه می کند.
خطرناک عادت های فکری هستند که انسان به یک عادت هایی که عقلانی و منطقی نیست معتاد شود و در این اندیشه و ذهن خودش باقی بماند. این مشکل جامعه بشری است و همیشه هم بوده است. سطحی اندیشان صف آرایی کرده اند، در مقابل عمق اندیشه این جنگ همیشه بوده است.
بسیاری از آدم ها به خودشان دروغ می گویند، چون جلوی فهم شان را می گیرند. کسی که جلوی فهمش را بگیرد به خودش دروغ گفته است و دروغ گفتن به خود خطرش بیش از دروغ گفتن به دیگران است و اگر کسی به خود دروغ بگوید حتی اگر به دیگران راست بگوید آن راستی اش دروغ است.
هیچ حیوانی : هیچ حیوانی بت نمی پرستد و هیچ حیوانی دروغ نمی گوید و هیچ حیوانی دست به کشتار جمعی همنوع نمی آلاید و هیچ حیوانی زمین و دریا را به فساد نمی کشد و هیچ حیوانی از نام های خدا سوء استفاده نمی کند واینها همه کار موجودی است به نام انسان، که خود را اشرف مخلوقات می انگارد. طبیعت بر اساس صدق است. طبیعت هم دروغ نمی گوید، ملائکه هم دروغ نمی گویند. حیوانات هم دروغ نمی گویند. فقط انسان ها هستند که دروغ می گویند. اول به خودشان دروغ می گویند.
گناه چیست؟ : گناه، زشتی است. هر چه از مقوله زشتی است گناه است. ناپاکی زشتی است پس گناه است. ستم زشتی است پس گناه است. تجاوز به حقوق دیگری زشتی است پس گناه است. ناسپاسی نسبت به نعمت دهنده زشتی است پس گناه است. خشونت زشتی است، دروغ زشتی است، طمع زشتی است، حسد زشتی است، خودبزرگ بینی زشتی است،پس گناه است.و زشتی، همان ناهماهنگی با جریان راستی و درستی است و لذا ضد کمال است. ای دوست، فطرت الهیِ تو، زشتی ها را در هر رتبه که باشند، می شناسد و تشخیص می دهد. هر آن که از زشتی ها پرهیز کند، در واقع از گناه پرهیز کرده است.( ص 1)