بسم الله الرحمن الرحيم
بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت دوم :
حضرت موسی علیه السلام، به خاطر اشتیاقی داشت، گفت: سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا -ان شاء الله مرا صبور خواهی یافت.(سوره کهف بخشی از آیه 69)؛ اما در عمل روشن شد که نتوانست تحمل و استقامت نماید، چرا که از حقایقی خبر نداشت.
خبر، علّت است و صبر معلول آن، لذا اگر علّت نباشد، معلول هم نخواهد بود، حال هر چقدر ان شاء الله گفته شود.
بنابراین، گاه رسیدن به حاجت، مستلزم صبر و استفامت می‌باشد که چگونگی و میزان صبر نیز بستگی به آگاهی، علم، خبر و بصیرت دارد.
4 - گاه ممکن است درخواست حاجتی، درخواست ظلم به خود یا دیگران باشد که یقیناً به اجابت نمی‌رسد! مثل پسری که عاشق دختری شده و با ذکر، دعا و نذر از خدا می خواهد که آن دختر نیز عاشق و شیفته او شود! در حالی که او نیز آدم است؛ اهداف و فکر و اندیشه دارد، تمایلات و ذوق‌هایی دارد و حق دارد کسی را با شاخصه‌های دیگری بپسندد و او نیز دعاهایی دارد که امید اجابت دارد. لذا اجابت دعای این پسر، ظلم به آن دختر است و چنین اتفاقی نمی‌افتد.
5 - در فرازهای نخستین دعای شریف کمیل، پیش از هر دعایی، از خداوند منّان مسئلت می نمایید که دسته‌ای از گناهان را بیامرزد، مانند گناهانی که پرده‌های عصمت، حفظ و نگهداری را دریده است، و یا گناهانی که سبب حبس دعاها می‌شود: اللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتِى تَحْبِسُ الدُّعَاءَ - بار الها! ببخش بر من گناهانی را که دعا را حبس می‌کند.
فرض نمایید که کسی در هیچ یک از امور زندگی، توجهی به خدا و معادش نداشته باشد - در بندگی و اطاعت امر کوشا نباشد - به نماز اول وقت یا در وقت، اهتمام نورزد - به پدر و مادرش احترام نگذارد و محبّت نورزد و نیکی ننماید - صله ارحام را قطع نماید و به تنهایی در فضای مجازی زندگی کند - برای گناهانش استغفار و توبه ننماید - به زیر دست، افتاده و یتیم رسیدگی ننماید - دروغ بگوید و غیبت بنماید - مراقب چشم و گوش خود نباشد - در موضع‌گیری‌های خود، به ویژه نسبت به ولایت و تمامی شئونش، از صراط مستقیم خارج شود.
و سپس برای حاجتی مراتب دعا بخواند، ذکر بگوید یا نذر کند! دعای او حتی از سرش هم بالاتر نمی‌رود.
و گاهی دعا به اجابت می‌رسد، اما اجابت به دعا کننده نمی رسد، چرا که موانعی وجود دارد که مقدرات یا گناهان، از جمله آنها می‌باشند.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
حضرت موسی علیه السلام، به خاطر اشتیاقی داشت، گفت: سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا -ان شاء الله مرا صبور خواهی یافت.(سوره کهف بخشی از آیه 69)؛ اما در عمل روشن شد که نتوانست تحمل و استقامت نماید، چرا که از حقایقی خبر نداشت.
خبر، علّت است و صبر معلول آن، لذا اگر علّت نباشد، معلول هم نخواهد بود، حال هر چقدر ان شاء الله گفته شود.
بنابراین، گاه رسیدن به حاجت، مستلزم صبر و استفامت می‌باشد که چگونگی و میزان صبر نیز بستگی به آگاهی، علم، خبر و بصیرت دارد.
4 - گاه ممکن است درخواست حاجتی، درخواست ظلم به خود یا دیگران باشد که یقیناً به اجابت نمی‌رسد! مثل پسری که عاشق دختری شده و با ذکر، دعا و نذر از خدا می خواهد که آن دختر نیز عاشق و شیفته او شود! در حالی که او نیز آدم است؛ اهداف و فکر و اندیشه دارد، تمایلات و ذوق‌هایی دارد و حق دارد کسی را با شاخصه‌های دیگری بپسندد و او نیز دعاهایی دارد که امید اجابت دارد. لذا اجابت دعای این پسر، ظلم به آن دختر است و چنین اتفاقی نمی‌افتد.
5 - در فرازهای نخستین دعای شریف کمیل، پیش از هر دعایی، از خداوند منّان مسئلت می نمایید که دسته‌ای از گناهان را بیامرزد، مانند گناهانی که پرده‌های عصمت، حفظ و نگهداری را دریده است، و یا گناهانی که سبب حبس دعاها می‌شود: اللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتِى تَحْبِسُ الدُّعَاءَ - بار الها! ببخش بر من گناهانی را که دعا را حبس می‌کند.
فرض نمایید که کسی در هیچ یک از امور زندگی، توجهی به خدا و معادش نداشته باشد - در بندگی و اطاعت امر کوشا نباشد - به نماز اول وقت یا در وقت، اهتمام نورزد - به پدر و مادرش احترام نگذارد و محبّت نورزد و نیکی ننماید - صله ارحام را قطع نماید و به تنهایی در فضای مجازی زندگی کند - برای گناهانش استغفار و توبه ننماید - به زیر دست، افتاده و یتیم رسیدگی ننماید - دروغ بگوید و غیبت بنماید - مراقب چشم و گوش خود نباشد - در موضع‌گیری‌های خود، به ویژه نسبت به ولایت و تمامی شئونش، از صراط مستقیم خارج شود.
و سپس برای حاجتی مراتب دعا بخواند، ذکر بگوید یا نذر کند! دعای او حتی از سرش هم بالاتر نمی‌رود.
و گاهی دعا به اجابت می‌رسد، اما اجابت به دعا کننده نمی رسد، چرا که موانعی وجود دارد که مقدرات یا گناهان، از جمله آنها می‌باشند.(ادامه دارد...)
- ۱.۸k
- ۳۱ تیر ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط