چرا وقتی که آدم تنها میشه غم و غصش قد یه دنیا میشه

چرا وقتی که آدم تنها میشه غم و غصش قد یه دنیا میشه

میره یک گوشه پنهون میشینه اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم منو یار

غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت می کنه