اوسی دث نوتتتتتتت 🤡🙏🏻🌈

اوسی دث نوتتتتتتت 🤡🙏🏻🌈
درود پشمکا! 😭🍰🎀
اوسی‌دث نوت فینیش شد 🥹🙏🏻
چیز– شینیگامیع! 🤡🍰🤧

بیوگرافی::
نام: آسترا

سن: باع 🗿🙏🏻

قد: قد بلند– 🤡👍🎀

نژاد: شینیگامی

جنسیت: مونث

تاریخ مرگ: ۵ نوامبر ۲۰۰۴ (۲۰۰۷ در انیمه)

دفترهای مرگ: دفتر مرگ آسترا

در اختیار: هیشکی 🤡🤧🙏🏻

قتل‌های برجسته: یاگامی لایت
آمانه میسا🤡🍰

اولین نمایش: چپتر ۲۵ (مانگا)
قسمت ۱۱ (انیمه)

علایق: L, دلقک، قورباغه، ترشی‌جات، چایی🤡☕

تنفرات: ههههه! چن تا از شینیگامیا، لایتتتتت

شخصیت:
🍓کنجکاو
🍓 ساکت
🍓 باهوش
🍓 گاهی بیش از حد دلسوز
🍓 در ظاهر بی‌احساس ولی در باطن شدیداً احساساتی
🍓 در طول این سالا برخی از ویژگیای شخصیتی L رو به خودش گرفته (به دلایل واضح 🤧🎀)

نقطه ضعف: نمی‌تونه بی‌تفاوت بمونه.

شیپ: مشخص نیس؟ 😔🙏🏻

بک استوری 🍰✨::

آسترا از کودکی شیفته‌ی دنیای انسان‌ها بود. برخلاف دیگر شینیگامی‌ها، وقتش را صرف تماشای آدم‌ها می‌کرد و دفترچه‌ای داشت که در آن هر چیز جالبی را که درباره‌ی انسان‌ها می‌دید می‌نوشت؛ از عادت‌های کوچکشان گرفته تا احساساتی که خودش هرگز تجربه نکرده بود. همین علاقه باعث شده بود بقیه‌ی شینیگامی‌ها او را مسخره کنند.
روزی در میان یادداشت‌هایش با پسربچه‌ای عجیب آشنا شد؛ کودکی نابغه.
آنچه قرار بود یک کنجکاوی زودگذر باشد، به سال‌ها تماشا کردن تبدیل شد. آسترا از دور شاهد رشد او بود؛ شکست‌هایش، پیروزی‌هایش، شب‌های بی‌خوابی و تلاش بی‌پایانش برای رسیدن به حقیقت. آن‌ها به نوعی با هم بزرگ شدند، اما L هرگز از وجود او خبر نداشت.
با گذشت زمان، آسترا دیگر فقط به انسان‌ها علاقه نداشت؛ او به خودِ L وابسته شده بود.
وقتی ماجرای کیرا آغاز شد، آسترا از سرنوشت اجتناب‌ناپذیر L آگاه بود و می‌دانست روزی خواهد رسید که نام او در دفتر مرگ نوشته شود. با این حال، زمانی که آن لحظه واقعاً فرا رسید، نتوانست تنها نظاره‌گر باشد.
برای نخستین بار قوانین دنیای خود را زیر پا گذاشت.
او نام های "لایت" و "میسا" را در دفتر مرگ نوشت و مسیر سرنوشت را تغییر داد.
بهای این انتخاب، مرگ خودش بود.
اِل زنده ماند؛ اما هرگز نفهمید چه کسی او را نجات داده است.
و آسترا از دنیا رفت، در حالی که تمام عمرش را صرف تماشای کسی کرده بود که حتی نامش را نمی‌دانست...


اینم اون دینگیلیع اون پایین 🤡🍰🙏🏻:
He never knew who saved him.
And she never had the chance to tell.
او هرگز نفهمید چه کسی نجاتش داد.
و او هرگز فرصتی برای گفتن نداشت...