نه در عقلم نه مدهوشم

نه در عقلم نه مدهوشم
نه آرامم نه می جوشم
فقط تنهای تنهایم

نه می گویم نه می فهمم
نمی دانم چه می خواهم
فقط تنهای تنهایم

تو هم آخر مرا راندی
تو هم غافل زمن ماندی
و من تنهای تنهایم

چه می گویم؟
کلام هجو و بیهوده
ز غم هایم
تو یار و یاورم بودی
مرا خواندی میان روز و شبهایم
و من ماندم میان این حصار دین و دنیایم
گمانم سر این گفتار نغز این است
که من تنهای تنهایم