رسم عاشقی نمی‌داند آن‌که هوا را دونفره می‌خواند!

رسم عاشقی نمی‌داند آن‌که هوا را دونفره می‌خواند!
آن‌چه اصالت دارد نه باد و باران و نه ابر و آفتاب،
که وجود «تو»ست!
با تو هوا همیشه دو نفره است؛
حتی اگر باران سنگ ببارد
حتی اگر طوفان بیاید..
بی‌تو اما
هوای بهشت نیز نفس‌گیر می‌شود
دل می‌گیرد و می‌پژمرد
به سهراب گفته‌ام
باران شعرهایش را
به قافیه «تو» مزین کند؛
با تو باید رفت
فکر را، خاطره را، ارزانی تو باید کرد
عشق را، با تو باید جست..
با تو باید زیست
با تو باید مرد...